Het verhaal van Martijn

Het verhaal van Martijn

Martijn, docent muziek

“Het fijnste aan mijn vak is dat je kinderen de ruimte kunt geven elkaar en de wereld om hen heen beter te begrijpen. Op deze leeftijd zijn ze allemaal bezig een volwaardig persoon te worden en een aantal aspecten die daarbij horen, komen bij de cognitieve vakken niet aan de orde. Bij mijn lessen kan dat wel; ik zie muziek als een geweldig middel om je culturele identiteit te vormen. Er wordt door de kinderen nauwelijks naar het nieuws gekeken of een krant gelezen, dus ik vind dat zij het recht hebben om op school iets mee te krijgen dat hen helpt een wereldbeeld te vormen.

Het nieuws is dan ook regelmatig aanleiding voor mijn lessen. Tijdens de Amerikaanse verkiezingen speelde ik bijvoorbeeld liedjes uit de campagnes van Trump en Biden af. Ik vroeg de kinderen aan te geven bij welke kandidaat die muziek hoort en waarom zij dat denken. Dat geeft mooie gesprekken. Op Tiktok gaan behoorlijk fascistisch getinte muziekjes rond, die gebruik ik in mijn lessen om leerlingen te laten nadenken over wat daar gebeurt: die muziek op zich betekent niets, het is wat wij ermee doen als mensen. Er bestaan zoveel aannames en opgelegde denkbeelden – het is goed om dat met elkaar te bespreken, en daar vind ik altijd wel een muzikale aanleiding voor. Dat stukje idealisme zat er bij mij altijd al in.

Muziekles is voor mij geen doel op zich en mijn lessen zijn vaak vakoverschrijdend. Gaat het over ritme, dan zijn we meteen breuken aan het oefenen. Luisteren we Duitse of Franse liederen, dan ontdekken we ook de poëtische kanten van die talen. Momenteel bereid ik eindexamenkandidaten voor op hun theorie-examen: dat is vooral begrijpend lezen. Wat betekent die vraag, wat willen ze precies weten? Hoe formuleer je je antwoord?

‘Ik zie muziek als een geweldig middel om je culturele identiteit te vormen’

Natuurlijk doe ik alles vanuit mijn liefde voor muziek. Ik heb veel geleerd van mijn werk als dirigent. Als orkestdirigent kom je voor een groep mensen te staan en wil je in korte tijd je plan overbrengen en uitgevoerd krijgen. Je voelt binnen twee minuten of het gaat werken en zo niet, dan moet je direct schakelen. Dat is met voor de klas staan precies zo. Ik combineer op dit moment beide functies. Misschien maak ik nog wel eens volledig de overstap naar het onderwijs, maar nu ben ik nog te bang dat ik het podium ga missen.

De Lingeborgh voelt voor mij als een warm bad, echt waar. Het is een fijne school, niet te groot. Als docenten kennen we elkaar allemaal. Hoe we met elkaar omgaan, onze moraal en de waarden die we uitdragen; dat is heel prettig. Iedereen is altijd bereid een ander te helpen en je voelt dat we als team ook bij uitdagende zaken sterk staan. Iedere dag ga ik met plezier hierheen en ik ben ook altijd vrolijk als ik naar huis ga. Het enige wat me niet erg ligt, is de administratieve kant. Het hoort bij het onderwijs vandaag de dag en het is in veel opzichten goed, maar ik ben niet op de wereld gezet om meer dan een paar uur per dag achter de computer te zitten. Daar een goede balans in houden, dat blijft voor mij een uitdaging.”